به یارنش هم ز دل چاشنی داد

چنان صد جان به تار موی اوبست

جمالی داد احمد را بدرگاه

که چاک افتاد زان در سینه ماه

ز سوز، آن شمعها را روشنی داد

بامت هم رسید آن شعله شوق

که چون پروانه جان دادند از آن ذوق