چو جان خواهی ستد، باری دلم ده

که از خود دور صد فرسنگ باشم

به یادت بی دل و بی سنگ باشم

چوره پیش است، زاد منزلم ده

چو خواهد خفت، لابد، نفس باطل

پس از بیداریش خسپان ته گل

چو خاکم بر سر افتد در ته خاک