بخواب اندر مگر موشی شتر شد

که اندر خواب خود را کوه بینی

چو بر تو دست تقدیر آورد زور

کنی روشن که جمشیدی و یامور

ز پری تنش دل نیز پر شد

ز خواب خوش بر آمد شاد گشته

همی شد سو به سو پر باد گشته