که بینی رو سیه زو نامه خویش

کند ابری که دایم سایه بانی

به از باران که باشد ناگهانی

فروخوان نامه مظلوم زان پیش

سپید است ار چه ایوان شهنشاه

سیه گردد ز دود تیره آه

عنان شاه گر بر آسمان است