مرا، با آن شکوه پادشاهی

چو گل بر چشمه امید رستم

معلا حضرتی دیدم فلک سای

ملک صف بسته و انجم صف آرای

به پرسش داد مزد نیک خواهی

عزیزم داشت همچون جم نگین را

تواضع کرد چون گردون زمین را