چو غم را جا نماند اندر دل تنگ

ولیکن آب خوش خوردن نیارم

اگر چه عالم است این دل درین گل

دو عالم غم کجا گنجد درین دل

به چهره نقش بستم ز اشک گلرنگ

ز تو خواهم که این افسانه راز

که کرد، از رخنهای سینه، در باز