دگر کس سوی خود گردد جهت گیر

سوی انصاف گیرد، نی سوی خویش

ز بی انصاف نتوان یافت این کام

که عمیا، بصره را به گوید از شام

بهد کم نغزک ما را ز انجیر

بهشتی فرض کن هندوستان را

کز آنجا نسبت است این بوستان را