به محمودی شه روی زمین گشت

علائی داشت از وی مسند و تخت

چو آن گلهای کم عمر از چمن جست

جوان سروی به بالین گاه بنشست

به گیتی ناصر دنیا و دین گشت

به سال بیست ز اوج پایه خویش

جهان میداشت اندر سایه خویش