چراغ کیقبادی شمس دین تاب

به هر پیمانه پر می ریختی در

هم آخر خفت چون پیمانه شد پر

دو ماهی داد پس چون صورت خواب

هنوز آن صبح بود اندر تبا شیر

که شیرش واگرفت این دایه پیر

چو بود این طفل در کار جهان خام