سزای تخت گاه تاجداران

به پرده دختری دارد نهفته

گلی پوشیده روی ناشگفته

لطافت مایه ای چون آب باران

طمع در بست «سنگهن» تا به صد جهد

برد در برج خویش آن ماه را مهد

برادر را که «بهلیم» بود نامش