دل شیر ژیان تا قوتی داشت

ز حیرت ناز را کرده فراموش

نشسته هر دو دلدار وفا جوی

چو دو آیینه با هم روی در روی

عنان شیری از پنجه نگزاشت

چو طاقت طاق شد در سینه چاک

به بیهوشی فرو غلطید در خاک