چو افتاد آن نهال تازه و تر

عنان شیری از پنجه نگزاشت

چو طاقت طاق شد در سینه چاک

به بیهوشی فرو غلطید در خاک

صنم خود بود شاخ سبز بی بر

سر اندر پای خضر نازنین سود

ز سودای خضر، صفراش بربود