کنیزان راهم آمد جان به تن باز

همان غم را دگر غم خوا رگشتند

شده هر دو بحال خویشتن گم

که چون گردد ازینسان حال مردم

که بد هر یک زبان بسته دهن باز

بدینسان تا گذشت از شب دو پاسی

نبود از کام دل جان را سپاسی