ز دل بر چهره خون انداز گشتند

نبود از کام دل جان را سپاسی

بسوز سینه دو یار وفادار

وداع یکدگر کردند ناچار

پس از هم دیده پر خون باز گشتند

جگر پر خون و جانها پر هوس بود

قدم می رفت و روها باز پس بود