کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 97

ز آهی کز دل غمناک می زد

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثرشماره ۷۹ - صفت بهار، و گلگشت شجره بلند بالش مملکت والا خضر خان طوبی له، در باغ بهشت آسا، و بسوی گلهای کرنه گذشتن، و بوی دوست باز یافتن، و هوش به باد دادن

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

94
بگردان چمن می گشت یک روز
#
95
چو مرغان نالهای زار می کرد
#
96
دل مرغان باغ افگار می کرد
#
97
ز آهی کز دل غمناک می زد
انتخاب‌شده
98
همه گلها گریبان چاک می زد
#
99
گل کر نه شگفته بر درختان
#
100
به بوی خوش چو خلق نیک بختان
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 97 از «شماره ۷۹ - صفت بهار، و گلگشت شجره بلند بالش مملکت والا خضر خان طوبی له، در باغ بهشت آسا، و بسوی گلهای کرنه گذشتن، و بوی دوست باز یافتن، و هوش به باد دادن» است.