کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع نخست · شماره 101

چو در رفت آن نسیم اندر دماغش

شاعرامیرخسرو دهلوی

اثرشماره ۷۹ - صفت بهار، و گلگشت شجره بلند بالش مملکت والا خضر خان طوبی له، در باغ بهشت آسا، و بسوی گلهای کرنه گذشتن، و بوی دوست باز یافتن، و هوش به باد دادن

قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

98
همه گلها گریبان چاک می زد
#
99
گل کر نه شگفته بر درختان
#
100
به بوی خوش چو خلق نیک بختان
#
101
چو در رفت آن نسیم اندر دماغش
انتخاب‌شده
102
به سینه تازه شد دیرینه داغش
#
103
به زاری گفت کای گل کاشکی من
#
104
گیاهی بودمی، چون تو، به گلشن
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 101 از «شماره ۷۹ - صفت بهار، و گلگشت شجره بلند بالش مملکت والا خضر خان طوبی له، در باغ بهشت آسا، و بسوی گلهای کرنه گذشتن، و بوی دوست باز یافتن، و هوش به باد دادن» است.