که تا در پیش با نور یزدان راز

چو تنگ آمد ز خوناب درونی

گره زد در درونش اشک خونی

به گوش محرمی کرد این گره باز

هران سوزی که در دل داشت مستور

بر آن سوزنده روشن کرد چون نور

به صد دلسوزی آن پروانه زان شمع