نثار از گریه شادی فرو ریخت

نهفته، با درونی خاصه ای چند

نشست و عقد کابین کرد پیوند

ز درج دیده گوهرها برو ریخت

چنان شاهی و هوش از وی شده پاک

چو درویشی که دری یابد از خاک

به شادی با نگار خویش بنشست