حریر آبگون کرد از برش دور

هوای دل به عیاری کمر بست

درآمد عاشق شوریده مشتاق

که تنگش در برآرد چون به غلطاق

چو ابر از آفتاب و حله از حور

در آویخت چون باز شکاری

که آویزد به کبک مرغزاری