ز گاه شام تا صبح شب فروز

وز او گردن در آوردن به زنجیر

ازین، ساعد به دست او سپردن

و زو، گل دسته بر دست بردن

شدی در خوش دلی شبهای شان روز

نهاده، چون دو گل، روئی به روئی

نه محرم در میان، جز رنگ و بوئی