گهی لب بر لبی چون قند ساید

نه تشویشی به جز زلف مشوش

چه خوش روزی و فرخ روزگاری

که یابد کام دل یاری ز یاری

به دندان تمنا قند خاید

گهی خسپد به شادی دوش با دوش

بنفشه در برو نسرین در آغوش