گرفتم شد چو دریا سهمناک است،

چو گل یا سینه صد چاک بنشست

در اندیشید زان پس با دل خویش

که نتوان داشت پی مرهم دل ریش

به آخر گوهر اویم؟ چه باک است!

گناه خود نمی بینم درین هیچ

که خشم شاه گوشم را دهد پیچ