بدین اندیشه یک دم شاد بنشست

به آخر گوهر اویم؟ چه باک است!

گناه خود نمی بینم درین هیچ

که خشم شاه گوشم را دهد پیچ

پس آن گاهی چو گل بر باد بنشست

به سرعت سوی حضرت شد شتابان

چو مه در چرخ و باد اندر بیابان