بسی در هر تعهد رفت تعلیم

دو روزی راه زان خورشید تف یافت

که برج گوالیرا ز وی شرف یافت

چو گوهر خازنان را گشت تسلیم

به سنگین قلعه در پیغوله تنگ

نهان بنشست چون یاقوت در سنگ

در آن تنگی ز غم دل تنگ می بود