غرض القصه آن کافور بی نور

سپهر از دیده جانش سزا کرد

به چشم کس چو کس خار ستم داد

بباید چشم خود با سر بهم داد

به تنبول اجل، چون گشت کافور

یکی از نیک خواهان، قاصدی جست

بدین مژده، گل و تنبول بر دست