نموداری به عذر از دل برون داد

بران شد تا کند از کین سگالی

ز انباز، آن ملک، اقلیم خالی

نهان سوی خضر خان کس فرستاد

که ای شمعی ز مجلس دور مانده

تنت بی تاب و رخ بی نور مانده

تو میدانی که از من نیست این کار،