چو تسبیح درخت از سبزی شاخ

برآمد گرد آن سرو گرامی

که از سر سبزی خود بود نامی

شهادت خاست از خضر اندران کاخ

از آن بانگ شهادت کامد از شاه

شهادت گوئی شد مهر و هم ماه

سپر می کرد خورشید از تن خویش