ولی تقدیر یکسو کردش از پیش

از آن بانگ شهادت کامد از شاه

شهادت گوئی شد مهر و هم ماه

سپر می کرد خورشید از تن خویش

کند تیغ قضا چون قطع امید

نه مه داند سپر کردن نه خورشید

به یک ضربت که آن نامهربان کرد