قلم چون رانده بودش، راند شمشیر

به یک ضربت که آن نامهربان کرد

سر شه در کنارش میهمان کرد

قضا کامد ز بهرش ز آسمان زیر

ز خون او چو رنگین کرد جا را

هم از خونش نوشت این ماجرا را

چو از تیغ آن سر والا، قلم شد