همه راحت ز بیرون و درونش

مشو آتش به صحبت همسران را

که خود را سوزی، وانگه دیگران را

چو آبی باش لطف از حد فزونش

بود ماهی سزای تابه تیز

که خار است از درون، بیرون دم ریز

چو ماهی را کند کس باژ گونه