مرا نامی است روشن تر ز خورشید

و زین می جاودان ماندند مدهوش

از آن جام اردهندت شربتی نو

بریزی جرعه ای بر خاک خسرو

تو روشن کن که هست این عمر جاوید

وجودت گر چه از من گشت موجود

بدانگونه که نام نیکو از جود