دوم: نامی که گردد آسمان گیر

دو مایه حاصل شعر است در دهر:

بهر دو نیست امید زمان بهر

یکی: مالی که سلطان بخشدد میر

به چشمم، هر دو، در راه خطرناک

غباری دان، که این باد است و آن خاک

رهم شیب و فرازو، دید پر گرد