ز صالح، ناقه، گر تگ زد به فرسنگ

مگر کرکس رساند استخوانم؟

ولی، با این همه، امیدوارم،

که غافل نیست «رهبر» از شمارم!

بر آرد ناقه خود صالح از سنگ!

بزی، کاو راه جست از پیش و از پس

عصای راه او، چوب شبان بس!