بزی، کاو راه جست از پیش و از پس

که غافل نیست «رهبر» از شمارم!

ز صالح، ناقه، گر تگ زد به فرسنگ

بر آرد ناقه خود صالح از سنگ!

عصای راه او، چوب شبان بس!

شدم تسلیم، پس او داند و پیش

که من، این ره نیارم رفتن از خویش