عصای راه او، چوب شبان بس!

ز صالح، ناقه، گر تگ زد به فرسنگ

بر آرد ناقه خود صالح از سنگ!

بزی، کاو راه جست از پیش و از پس

شدم تسلیم، پس او داند و پیش

که من، این ره نیارم رفتن از خویش

بدو فضل خدایم کرد تسلیم