که بد غازی ملک در خانه خویش

چو او شد زان وفاداری سرافراز

سرش گشت از جفا کاران سرانداز

چنین گفت آن که بود آگاهیش بیش

چو بشنید این سخن کامد بران سوی

نه لشکر، بلکه دریای زمین شوی

طرب کرد از نشاط روزی بیش