بود تیر از برای رزم نخچیر

فتد ار بعد عمری کار زاری

به کاری ناید، ار، یاری در آن روز

به سوزش دل که نبود یار دل سوز

تو بی آن، چوبه دان چوبه تیر

کمان گر بشکند هنگام پیکار،

«زهی!» کی یابد از لب های سوفار!