ازان پس به کس نیز نگشاد لب

ز تخت بزرگی ببایدش رفت

سکندر ز دیده ببارید خون

دلش گشت پر درد از رهنمون

پر از غم همی بود تا نیم شب

سخن گوی شد برگ دیگر درخت

دگر باره پرسید زان نیک بخت