استنم از طرب افشاند و گفت

می نگرم کاین عمل صدق زای

می کنی و می نپذیرد خدای

پیر ز حالت چو گلی بر شگفت

گر نپذیرد ز من هیچ کس

آنکه نگه می کند آنم نه بس

من عمل خویش کنم بنده وار