آه گواه دل غمکش بود

ریش نمک خورده تراوش کند

نافه که بو از همه سو گرددش

پوست کجا بره بو گرددش

دود به غمازی آتش بود

موم بود دل که ز عشق است زار

کو بگداز اوفتد از یک سرار