کاه گلی کرده و سنگی به زیر

موم بود دل که ز عشق است زار

کو بگداز اوفتد از یک سرار

هست چو دیوار تن رود سیر

خرقه آلوده ز صدق است دور

هیزم تر دود برارد نه نور

سوخته را جنبش والا بود