جان به یکی جرعه که این نکته ریخت

روی ز شیرینی عالم بتافت

شیفته از بوی می افتد خراب

عارف هشیار ز بوی گلاب

کرد خرد حمله و بیرون گریخت

زنده نه آن است که جانی دروست

اوست که از عشق نشانی در اوست