دل که به سوی رخ دلکش بود

قابل آن بود از ان روی یافت

سوخته را دل بود از صبر دور

آتش سوزنده نباشد صبور

هست چو مومی که بر آتش بود

ای که ز جانان کنی افسانه ای

کم نتوان بود ز پروانه ای