خواجه چو شد با غم و آزار خفت

سوخته شد ناگه از آن شیر سرد

شیر خنک از تف و تابش بسوخت

جمله آن شیر ز آبش بسوخت

کارشناسیش در آن کار گفت

کان همه آب تو که در شیر بود

شد همه سیل و رمه را در ربود