ماند سرافگنده چو سیلاب کوه

کان همه آب تو که در شیر بود

شد همه سیل و رمه را در ربود

مرد شبان زان سخن آمد ستوه

خسرو اگر دین طلبی از خدای

زین دل خاین به دیانت گرای