باغ بخندد چو لب دوستان

از خط سنبل که معنبر شود

خاک چمن غالیه تر شود

ابر بگرید به رخ بوستان

تا بنهد بر جگر لاله داغ

گل همه از باد فروزد چراغ

بط ز ترانه که برود آورد