چو وحشی جست و روی از مردمی تافت

ز غیرت کرد طعن بی کرانش

نوید پنبه داد و دوکدانش

ازین وحشت که بر بهرام ره یافت

ز طاعتگه به عصیان دور می بود

گهی پیدا گهی مستور می بود