که ابری چون تو مهمان شد گیارا

چو شیرین یاد کرد از خود زمانی

کشید از ره شیرینی زبانی

که یارب این چه دولت بود ما را

چو آمد آفتاب از بیت معمور

سزد گر کلبه ما را دهد نور

سخن را کرد خسرو باز بستی