چو ماه چارده بنشسته خسرو

خردمندان نشستند از چپ و راست

خرامان گشت ساقی باده در دست

وی از می مست و می خوانان ازو مست

پریوش در تواضع چون مه نو

لبش می خواست مهمان را دهد نوش

کرشمه بانگ بر میزد که خاموش