نخست از دیده خسرو خون تراوید

می از دلهای صافی گشته غماز

ز آهی کز دو غم پرورده می خاست

حیا را اندک اندک پرده می خاست

بس آزار جگر بیرون تراوید

به شیرین گفت کای چشم مرا نور

مشو زینگونه نیز از مردمی دور